Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
De oude basisschool uit 1870, op de hoek Spijkerstraat Schoolstraat heeft 8 zeer hoge lokalen en wordt daarom ook wel 'de gymzaal' genoemd. Het is een gemeentelijk monument vanwege de unieke bouwstijl. Het gebouw is in de 60 er jaren van de vorige eeuw door het technische onderwijs in gebruik genomen en later door de sociale academie, tot 2002. Na een paar jaar van leegstand heeft atelier beheer SLAK de zorg op zich genomen voor de school die langzaam aftakelde. In 7 jaar tijd zijn diverse plannen de revue gepasseerd en nu heeft het eindelijk een (woon)bestemming gevonden. Er worden 14 appartementen gerealiseerd.
VIVARE in de fout met kapplannen gezonde bomen op het talud Lindeheuvel (Talmaplein e.o.) De bewoners zijn in verzet gekomen tegen deze totale kaalslag van ca 35 bomen, waaronder vijf beschermde paardenkastanjes. Het argument van Vivare om de bomen te kappen is dat die ziek en gevaarlijk zouden zijn. Dat is niet waar! Volgens boomdeskundigen zijn de bomen gezond en hebben alleen onderhoud nodig. Het Actiecomité Behoud Bomen Spijker-Boulevardkwartier verklaart zich solidair met het Actiecomité Behoud-Bomen-Talud-Lindenheuvel en doet een beroep op wethouder Ine van Burgsteden en de gemeenteraad van Arnhem alles in het werk te stellen de bomen en groen op het talud Lindeheuvel te beschermen tegen kaalslag. Kom op voor een groene, bomenrijke en gezonde woonomgeving!
Op mijn blog schrijf ik over een nostalgische terugblik.
Verborgen sporen Het Spoorboekje roept verrassende reacties op van mensen die ook een verhaal over hun familie in de Spoorhoek hebben. Reden voor een digitaal vervolg op deze website. Met foto's en informatie verzameld en beschreven door Jolanda Keesom. Reacties en aanvullingen over andere families zijn welkom! De Vivo van Munneke op Hommelstraat 47 t/m 51 (foto: Simon Rusch jr.) Op het korte stukje Hommelstraat tussen de kiosk op de hoek met de Spoorwegstraat en café de Amstelhoek op de hoek met de Patersstraat, hebben lange tijd slagers, groenteboeren en kruideniers gezeten. Het leegstaande pand met oranje pannendak van de voormalige “Growshop” op nummer 49 was tot halverwege de jaren zeventig een prachtige kruidenierswinkel met deuren en een luifel van koper waarboven in sierlijke letters de naam Munneke stond. Ondanks de opkomst van de supermarkt hield de familie Munneke het daar tot 1975 vol als Vivo-winkel. Jongste dochter Hilly vertelt. 'Mijn moeder kwam uit Bellingwolde en mijn vader uit Avereest. Ze hebben elkaar in Deventer ontmoet en zijn in 1930 getrouwd. In 1931 zijn ze naar Arnhem gegaan om een Albinowinkel in de Oeverstraat te beginnen.' Pas in 1951 werd Hilly Munneke op de Hommelstraat geboren als jongste van vijf kinderen. Ze heeft de Albinowinkel niet meegemaakt, maar is wel in het bezit van een oude interieurfoto van de winkel waarop links haar vader staat, naast het winkelpersoneel rechts. Albino was een kruidenierswinkelketen die gesticht was door de Groningse margarinefabrikant Van der Bergh die later onderdeel werd van Unilever. In 1947 werd deze keten opgeheven. De familie Munneke verhuisde eind jaren dertig naar de Hommelstraat, naar een pand van Marga Klompé. Tot de Tweede Wereldoorlog woonde het echtpaar met drie kinderen in de Vogelwijk, maar toen ze in 1945 na de evacuatie terugkwamen, gingen ze in de ruime woning boven de winkel wonen. Daar werden nog twee kinderen geboren, van wie alleen Hilly nog leeft. Van links naar rechts: Hilly's vader en twee medewerkers in de winkel op Hommelstraat 49, rond 1940 Boekjes klaarmaken 'Mijn vader is altijd kruidenier geweest. De Vivo was de coöperatieve inkoopcombinatie waarvan hij lid was om de prijs te drukken. Suiker, zout, eieren, ham, kaas, koekjes, chocolade, waspoeder; alles werd via de Vivo ingekocht en in ons pakhuis op nummer 47 opgeslagen. Dat was een gewoon woonhuis dat achter het winkelpand stond. Mijn vader bezorgde alles bij de klanten thuis: eerst met de bakfiets en later met zijn personenauto, een Opel Kadett. Hij zette de bestellingen op de achterbank of in de kofferbak en bracht bij iedereen de boodschappen naar binnen, ook bij “de dames” in het Spijkerkwartier. Dat was toen heel gewoon; de melkboer liep ook gewoon de trap op.' Hilly en haar twee jaar oudere broer waren na schooltijd vaak bezig met het opruimen van ingeleverde lege flessen en met “boekjes klaarmaken”: bestellingen die de klanten per boodschappenboekje deden. Die boekjes werden aan het begin van de week opgehaald waarna de bestellingen aan het eind van de week werden thuisbezorgd; een soort trage voorloper van bestellen via internet zou je kunnen zeggen. Voor Hilly en haar broer was het ook een soort huiswerk: 'We moesten alle bedragen bij elkaar optellen en werden daardoor goed in hoofdrekenen.' Of en wanneer het geld vervolgens binnenkwam, was nog maar de vraag. 'In die tijd leefden veel mensen op de pof, vooral in de Juffer- en Patersstraat waar grote gezinnen woonden.' Hilly en haar broer Berry bij het huwelijk van hun oudste zus Tinie in 1957 Spelen op straat Als kind trok Hilly veel op met de buurkinderen, onder andere van de grote katholieke familie Van Maanen.'We klommen soms via de daken bij elkaar naar binnen.' Hoewel ze niet gelovig was, ging ze regelmatig met buren mee naar de kerk. Ook speelde ze met kinderen die de Lutherse kerk bezochten. 'Dat was allemaal geen probleem. Mijn ouders letten er wel op dat ze zelf boodschappen deden bij hun klanten. Daarom gingen ze door de week naar bakker Winters aan de overkant en in het weekend naar een andere bakker aan de Sonsbeeksingel die ook klant bij hen was.' Hilly ging naar kleuterschool De Klaproos in de Nijhoffstraat en naar School 10 – nu “De Stijgbeugel”- bovenaan de Hommelseweg. 'Buiten schooltijd lag mijn speelterrein tot de bioscoop aan de Hommelseweg op Klarendal. Verder mocht ik van mijn ouders niet in mijn eentje gaan. Het was toen nog helemaal niet druk op straat en we konden lekker op straat rolschaatsen, fietsen of sleeën. Bax, op de hoek van de Spoorwegstraat en de Hommelstraat, verkocht daarvoor allerlei leuke spullen. Zomers reed er soms een vrachtwagen met vaten chloor door de straat die op weg was naar zwembad Klarenbeek, waar we natuurlijk zelf ook gingen zwemmen. Als die vrachtwagen langskwam, stonk het enorm.' Ze herinnert zich ook dat er paniek uitbrak in de buurt toen een van de buurkinderen polio had. 'Gelukkig was ik ingeënt tegen polio. In die tijd was onze huisarts dokter Just Göbel, een indrukwekkende en joviale man die nog als keeper bij Vitesse had gespeeld.' Hilly (onderste rij, vijfde van rechts) op schoolreisje naar Schiphol, 1962 Alles te koop Hilly ging naar de Mulo op de Heselbergschool op de Braamberg, die inmiddels tot appartementen is verbouwd. In 1971 vertrok ze uit de Hommelstraat om te reizen en verder te studeren. Haar ouders verhuisden in 1975 naar Elderveld om van hun oude dag te genieten. Hoewel ze er nooit over praatten, realiseert Hilly zich achteraf dat ze het in de oorlogsjaren zwaar moeten hebben gehad. 'Mijn ouders waren na de evacuatie in 1944 met drie kleine kinderen in Ermelo terechtgekomen. Mijn moeder is nog een keer teruggegaan op de fiets om haar naaimachine op te halen. Onvoorstelbaar dat ze dat durfde. Daags na de razzia in Putten heeft mijn vader een groot risico genomen door erheen te gaan om de Vivo-winkel daar open te houden voor de achtergebleven vrouwen en kinderen. Hij is zelf aan de dood ontsnapt door zich achter een toonbank te verstoppen toen de Duitsers opnieuw langskwamen. Toen ze in 1945 terugkwamen in de Hommelstraat hadden mijn ouders niets meer. Mijn vader had alle spullen in het pakhuis verborgen, maar dat had iemand verraden aan de Duitsers en die hebben het helemaal leeggehaald.' Verbazingwekkend snel bouwden de winkeliers in de Hommelstraat de verwoeste winkels weer op en werd er alles verkocht waar in die tijd behoefte aan was: eten, meubels, kleding, fietsen, lampen, ijzerwaren, gereedschap en later ook speelgoed en boeken. 'Alles wat je nodig had kon je in de directe omgeving kopen.'
Verborgen sporen Het Spoorboekje roept verrassende reacties op van mensen die ook een verhaal over hun familie in de Spoorhoek hebben. Reden voor een digitaal vervolg op deze website. Met foto's en informatie verzameld en beschreven door Jolanda Keesom. Reacties en aanvullingen over andere families zijn welkom! Rusch ijzerwaren, Hommelstraat 54 Simon Rusch sr. voor zijn zelfontworpen winkelpand, 1956 Kijk hem daar eens trots voor zijn nieuwe winkel en woonhuis staan: Simon Rusch, echtgenoot van Everdina (“Zus”) Valkenburg. Vader van Simon jr. en Trudi Backelandt-Rusch die vertellen over de mooie jaren die zij daar hebben meegemaakt. En over het nogal trieste einde in de jaren tachtig. 'Vader was in 1912 in Oosterbeek geboren, in de Wilhelminastraat,' vertelt Simon junior die in 1943 in datzelfde huis is geboren. Na de evacuatie van Oosterbeek verbleef hij van eind september 1944 tot de zomer van 1945 met zijn ouders in de Woeste Hoeve, tussen Arnhem en Apeldoorn. Na de oorlog vervolgde zijn vader zijn loopbaan bij R.S. Stokvis, groothandel in huishoudelijke apparaten aan de Weerdjesstraat, onder andere bekend van het merk Erres. 'Op een gegeven moment vroeg Willem Leijgraaf, die daar vaak als klant over de vloer kwam, mijn vader om zijn compagnon te worden in zijn zaak op Hommelstraat 57. Hij had twee dochters en zocht een vennoot en opvolger. Na enig aarzelen over het geld dat daarmee gemoeid was, heeft mijn vader toen het huis in Oosterbeek verkocht en zijn we verhuisd naar Bouriciusstraat 11, een groot herenhuis waar toen meerdere gezinnen woonden. Daar is in 1950 Trudi geboren.' Eten van Stikkelman Toen Simon jr. het niet zo naar zijn zin had op zijn eerste lagere school, besloot zijn vader hem voortaan op weg naar zijn werk op de School met de Bijbel in de Patersstraat af te leveren. Dichtbij zijn werk en op een vertrouwd adres, want hij kende Holscherer, het hoofd van de School met de Bijbel. In die jaren kwamen Simon's moeder en kleine zusje in de loop van de dag ook naar de Hommelstraat om samen te eten. 'Dat eten werd klaargemaakt in café Stikkelman want in het huis waarin wij woonden was geen kookgelegenheid,' legt Trudi uit. 'Achteraf is het wel raar dat tante Mien Stikkelman voor ons kookte, maar zo was dat nu eenmaal. Op zondag gingen we vaak eerst naar de Luxorbioscoop om naar het nieuws te kijken en daarna eten bij Ruteck's lunchroom.' Het was toen wel heel gewoon om vrienden en kennissen van je ouders 'oom' en 'tante' te noemen, ook al waren ze geen familie. Hommelstraat 57: Hier werkte Simons Rusch sr. vanaf 1949 samen met Willem Leijgraaf Simon Rusch sr. in de ijzerwarenwinkel van Leijgraaf & Co op Hommelstraat 57 Spelen op straat Simon en Trudi speelden in de jaren vijftig veel op straat. Tot de bouw van de Rembrandtbioscoop in 1955 ging Simon na schooltijd vaak naar het gat aan het Velperplein dat was ontstaan nadat het Telefoon- en Telegraafkantoor was gebombardeerd. Het puin was inmiddels afgevoerd, maar de grote kelder was er nog. 'Daar speelden we vaak. 's Winters gleden we daar met een slee van de trap naar de kelder af. Later heb ik de bouw van het Rembrandttheater van dichtbij meegemaakt.' Zijn zusje verkende de buurt ook al snel: 'Ik ging vaak vanuit huis een rondje om de Rembrandt steppen.' School met de Bijbel en MULO in de Patersstraat, jaren zestig Trudi ging naar de Christelijke Bewaarschool op Klarendal en naar de Löbenselsschool aan de Dalweg. Haar beste vriendin was Agnes ten Broeke, een van de vier dochters van kleermaker Ten Broeke uit de Patersstraat. 'Haar vader zat nog echt in kleermakerszit op een tafel te werken. Mijn vader heeft ook wel eens een pak bij hem laten maken. Ik mocht wel eens bij Agnes logeren en dan lagen we met vijf meisjes in een slaapkamer. Dat was ik helemaal niet gewend, maar ik vond het wel gezellig. Bij Agnes thuis waren ze katholiek en wij waren van oorsprong Nederlands Hervormd, maar dat maakte niets uit. Toen Agnes haar eerste communie deed, kreeg ze van mijn moeder en mij een bijbeltje. Dat heeft Agnes nog steeds.' 1954: Trudi voor Hommelstraat 57. Trudi met haar vriendinnetje Agnes ten Broeke als bruidje in de Patersstraat, links van de School met de Bijbel Eigen zaak In de jaren vijftig gingen de zaken goed in de Hommelstraat. Je kon er alles kopen wat je nodig had: eten, schoenen, kleren, fietsen, tabakswaren, koffie en thee, gereedschap, meubels, lampen, hoeden en petten, speelgoed. De zaterdagse markt was een trekpleister voor de hele stad. De straat vertoonde nog wel wat sporen van oorlogsschade, in de vorm van gaten in de bebouwing. Zo lag er aan de overkant van Leijgraaf een perceel braak waarop groenteboer De Haas zijn waren uitstalde. Dat perceel was te koop. Na de plotselinge dood van Willem Leijgraaf in 1952 besloot Simon Rusch er werk van te maken. Hij liet er zijn nieuwe winkel bouwen, met een woning erboven. Hoewel er centrale verwarming in de ruime woning werd aangelegd, liet hij voor de zekerheid ook een schoorsteen inbouwen, voor het geval er toch een kachel nodig was. Hij had de oorlog meegemaakt en wilde op alles voorbereid zijn… De gemeente verplichtte hem om in het pand een doorgang te maken naar de Beemstraat erachter, waar toen nog een aantal bedrijven en woningen aan lagen. Het winkelpand werd maar liefst dertien meter breed en kreeg een schuine hoek aan de kant van de Oude Klarendalseweg. Daar werd groenteboer De Haas de nieuwe buurman die met zijn vrouw en twee zonen zijn handel voortaan op de stoep zette. Luchtfoto van de Hommelstraat uit de jaren vijftig met halverwege aan de rechterkant het gat op de hoek met de Oude Klarendalseweg waarop later de zaak van Rusch werd gebouwd. Rechts de oude school aan de Beemstraat waar nu het Johan Combéplein is. Het interieur van de winkel op Hommelstraat 54 op de dag van de opening , 28 november 1956. (De tegelvoer ligt er nog steeds). De familie Rusch in hun splinternieuwe woning, 1956 Familiebedrijf In de Spoorhoek wemelde het in de jaren vijftig en zestig nog van de familiebedrijven die van vader op zoon werden voortgezet. Totdat die zoon oud genoeg was, werkten de echtgenotes meestal keihard mee. Ook hadden de meeste zaken personeel in dienst. Bij de familie Rusch werkte Willem van Kleef die buiten werktijd samen met zijn broer als accordeonist optrad in de stad en op de Westerbouwingboot. Hij kwam vooral voor het zware werk, terwijl mevrouw Rusch de verkoop overnam als haar man de deur uit moest om iets bij een klant te bezorgen. 'De zware artikelen zoals haarden, kachels en wasmachines bracht vader eerst naar de klanten met de taxi van de firma Citam', vertelt Simon. Hij gaf de taxichauffeur dan een flinke fooi voor zijn hulp bij het tillen. Vanaf 1960 deed vader dat na het halen van zijn rijbewijs met zijn eigen auto, een Opel Record.' 'Voor haar huwelijk was mijn moeder kindermeisje geweest bij een sjieke familie en zoals gebruikelijk ontslagen toen ze trouwde. In de jaren vijftig werd ze de rechterhand van mijn vader. Ze wilde vooral altijd alles schoon en netjes hebben. Hoe vaak ik haar de winkelvloer niet heb zien schrobben', herinnert Trudi zich. Zelf hielp ze soms in de zaak mee met inpakken, maar haar taken lagen vaak buitenshuis. Ze werd er bijvoorbeeld op uit gestuurd om boodschappen te doen. 'Op zaterdag ging ik vaak samen met mijn vader sigaren halen bij Van Aalst, op de hoek van de Spoorwegstraat waar nu het Koffiekafeetje zit. Dan kreeg ik zelf altijd een Mekkareep, met noten en rozijnen.' Uitzicht van de familie Rusch op de Patersstraat, met rechts het biljartcafé Nicosti van biljartkampioen Nico Stikkelman. De Opel Record waarmee Simon Rusch vanaf 1960 haarden en kachels rondbracht Doris Day De jaren zestig verliepen vrij zorgeloos voor de familie Rusch. Simon Rusch junior kwam op zijn vijftiende bij zijn vader in de zaak. Het was er altijd druk, want iedereen wilde in die tijd een wasmachine, stofzuiger of pannenset. Rusch verkocht alles van Erres, maar ook veel van andere populaire merken zoals Tomado en Miele. Naast de haarden en kachels namen de ijzerwaren en gereedschappen nog steeds een belangrijke plaats in. Simon ziet de klanten nog voor zich: 'Aan de Oude Klarendalseweg zat wagenmaker Noordman. Opa Noordman kwam vaak op zijn klompen en met een groot leren schort voor een paar bouten bij ons halen. Van mijn vader mocht hij ze zelf pakken. Hij trok altijd netjes zijn klompen uit voordat hij binnenkwam, totdat mijn vader zei dat dat niet hoefde.' Trudi ging naar de MULO en had een bijbaantje bij het Jaminfiliaal. Mies Starink was daar cheffin. 'Op zaterdag keek ik boven uit het raam en als het druk was, wenkte ze me.' Ze besteedde haar zakgeld regelmatig in de Rembrandtbioscoop: 'Ik ging vaak 's middags naar The Sound of Music of naar films met Doris Day. Soms was ik dan de enige in de zaal, maar dat vond ik geen probleem.' Op haar zestiende kreeg ze een brommertje, een “Mobylette”, dat ze voltankte bij Pietersen, op de Spoorwegstraat, pal achter de Rembrandt. Ze keek nieuwsgierig naar opvallende mensen in de buurt, zoals actrice Carola Gijsbers van Wijk die in die tijd met haar moeder in de Hommelstraat woonde. Na de MULO ging ze naar de kweekschool in Nijmegen en werd ze juf in Winterswijk en vanaf 1978 in Ede. In de weekenden kwam ze thuis totdat ze in 1982 trouwde. Uit die tijd herinnert ze zich vooral de brand in het pand aan de overkant, waar vroeger café Stikkelman had gezeten: 'Op een zondagochtend werd ik wakker van een enorme knal en dacht ik dat ons huis in brand stond. Maar het was aan de overkant. Ik heb die hele dag uit het raam naar het blussen staan kijken en foto's gemaakt. 197?: het voormalige café van Stikkelman aan de overkant is uitgebrand Simon jr. aan het werk in de winkel De familie Rusch in 1963 bij het 25-jarig huwelijk en het 12 ½ jarig bestaan van hun eigen zaak. Uitzicht op de Oude Klarendalseweg, met rechts het uithangbord van groenteboer De Haas en links de toegangspoort van bakkerij Kusters Uitzicht op de Hommelstraat naar het noordwesten, met aan de overkant de schoenenwinkel van Oderkerk en de woninginrichtingszaak van Van der Werff, café Willemsen en verlichtingszaak Besseling en rechtsonder de viswinkel van Jur van der Berg Trudi met haar moeder bij de voordeur aan de Oude Klarendalseweg Rond 1980: vader en zoon Rusch samen in de winkel Een aflopende zaak De komst van grote winkelketens heeft de Hommelstraat de das omgedaan, stelt Simon Rusch junior. 'Mensen kwamen bij ons uitleg vragen over een boormachine en kochten hem dan bij V&D. Daar was niet tegen op te concurreren. Mijn vader wilde de zaak niet verkopen. Hij had hard gewerkt voor zijn eigen zaak en gunde zichzelf geen rust. Hij hees alles zelf met een katrol van en naar het magazijn in de kelder. De laatste jaren van zijn leven heeft hij zich veel te druk gemaakt. In 1982 kreeg hij een hartstilstand, zes weken voor de bruiloft van Trudi.' Samen met zijn moeder zette zoon Simon de zaak voort, maar het was onbegonnen werk. In 1984 verkochten ze het pand aan de buurman, bakker Van Dijk. Moeder en zoon vertrokken naar een huurwoning buiten de Spoorhoek. Tot haar dood in 2000 heeft Simon voor haar gezorgd. Trudi woont en werkt inmiddels al 37 jaar in Ede en gaat binnenkort na 44 jaren in het onderwijs met pensioen. 1982: Bruidegom Guus Backelandt komt zijn bruid Trudi Rusch ophalen in de Oude Klarendalseweg. Bij groenteboer De Haas kost de andijvie 45 cent per kilo.
De avonturen van Spijkertje en Spoor 2 Prikkerig Spijkertje zei vanmorgen tegen Spoor dat ze zich wat 'prikkerig' voelde. Ze zaten, nou ja, zaten...Spoor zat op een bankje in de Kruidentuin achter de Prinsessestraat en Spijkertje fladderde om hem heen. Het was nog vroeg. Ontbijt in de open lucht. Spijkertje strooide kwistig snippertjes croissant in het rond. De vogels pikten naar hartelust mee. En Spijkertje hipte tussen hen in. Toch voelde ze zich wat 'prikkerig'. Die nacht had Spijkertje op de brede borst van Spoor liggen slapen. Spoor had van pure vreugde geen oog dicht gedaan. Hij had zich niet eens durven bewegen. Met kramp tot gevolg. Nu zat hij wat stijfjes op het bankje. In iedere hand een croissant. De thermosfles met thee stond aan zijn voeten. Hij schonk Spijkertje een kopje in, reikte het aan en zei kwansuis: 'Hoe bedoel je, prikkerig?' 'Weet je nog dat ik zo'n jeuk had, laatst. En dat ik van jou niet mocht krabben. Je zei dat ik de jeuk eruit moest duwen, omdat hij van binnen zat. Dat prikkerige komt juist van buiten.' 'Eh...van mij, misschien?' 'Nee, lieve Spoor, van alles. Van de hele wereld. Alsof de hele wereld mij met ijsnaalden prikt.' 'Heb je het koud?' 'Koud? Nee, maar ik huiver wel. Het is allemaal zo groot. Ik weet niet eens of ik het een vervelend gevoel vind. In ieder geval wel prikkerig.' 'Ja, Spijkertje, zo ver waren we al.' Spoor wist meteen dat hij dat niet had moeten zeggen.
OOK IN 2015 SPIJKERQUIZ! Natuurlijk worden er in 2015 weer Spijker quizzen georganiseerd. De gezellige avonden waar straatteams het tegen elkaar opnemen met kennis van de actualiteit, sport, kunst, cultuur, Nederlandse taal, aardrijkskunde en geschiedenis willen we in 2015 niet missen. Ook de kennis over Arnhem en het Spijkerkwartier wordt getest. Met de bekende café quizzen als inspiratie is er in 2012 begonnen met de Spijkerquiz in de Lommerd. De avonden worden afwisselend geleid door verschillende presentatoren. De vragen worden door Han Doornebosch, Hans Marcelis en Loek Laarman gemaakt en die vormen ook de jury. Sjaak van 't Hof bedient de techniek. De vrijwilligers van De Lommerd verzorgen de ontvangst en de bar. De prijs is een prachtige bokaal die tot de volgende quiz avond in het venster staat van de captain van het winnende team en reken maar dat ze trots zijn daarop. De winnaars van de speciale SQ vragen (vragen over het Spijkerkwartier) mogen de mooie spijker sjerp om die gemaakt zijn door Yvonne de Ridder en verfraaien de speciale SQ bokaal!. Via spijkerquiz@lommerd.nl kunnen er straatteams opgegeven worden. Een team bestaat uit minimaal 4 en maximaal uit 6 personen. De teamleider geeft zijn telefoonnummer en e-mail adres, zodat er goed gecommuniceerd kan worden. Met name uit de Parkstraat, Dullertstraat, Schoolstraat en de CA. Thiemestraat zijn nog teams welkom. De aanvang is 19.30 uur en de zaal gaat 20.00 uur open. Digitale- en andere informatiemiddelen zijn verboden. Natuurlijk zijn ook fans van de teams en neutrale toeschouwers welkom. Dit jaar zijn de quiz avonden op 7 februari, 6 juni en 10 oktober. Dus, tot ziens in eerste instantie op 7 februari!
De avonturen van Spijkertje en Spoor 1 Een feuilleton door Ton Verbeeten Koningsdag Nee, voor Spijkertje was het geen feestdag. En toch had ze 's morgen opgetogen haar lippen gestift en een oranje bolletje op haar neus gezet. Haar o zo spichtige gezichtje leek zowaar voller. Met twinkelende ogen stapte ze bij Spoor achterop zijn rode scooter. Twinkelen deden haar ogen altijd. Nu was het alsof er een extra schittering in haar blik lag. Met kleine klopjes op zijn brede rug vuurde ze Spoor aan tot grote snelheid. 'Vliegen, Spoor! Hoog in de lucht zien we meer.' Spoor schudde lachend zijn hoofd. Dat zag Spijkertje natuurlijk niet. Ze bleef aandringen: 'Kom op, Spoor, hoe hoger hoe leuker!' Spoor wist dat Spijkertje iets met vliegen had. Zoals ze liep leek het al of haar voeten de grond niet raakten. Ze zweefde door de buurt, door de stad. O, hoe gek was hij op dat beeld. 'Daar gaan we dan, Spijkertje!' Spoor maakte een wheely. Spijkertje kon nog net haar evenwicht bewaren. 'Niet achterover, Spoor, omhoog.' Gierend van de lach reden ze verder, de binnenstad in. Het leven was een feest, een koningsdagfeest. Voor Café Verheyden stond een menigte luidkeels het Gelders volkslied te zingen. 'Daar is onze Vale ouwe,' piepte Spijkertje. Ze porde Spoor in zijn buik. 'Jij bent mijn Vale ouwe,' gierde ze. Spoor bromde goedmoedig. Alles wat Spijkertje tegen hem zij vond hij geweldig. 'Jij bent mijn kostlijk deel!' zei hij zo lief als hij kon. De mensen rondom het tweetal schrokken van zijn donkere stem. 'Ja hoor,' sprankelde Spijkertje. 'Met plezier.' De stemming zat er goed in tijdens de aubade. Iedereen zong luid en schaamteloos vals Piet Hein zijn naam is klein en Ik hou van Holland. Na het Wilhelmus riep een vreemde oude man met een zwarte hoed op zijn kop zo hard als hij kon 'Leve de republiek!' Daar moest Spijkertje wel even om lachen. Spoor vond het maar niks: 'Moet ie morgen maar roepen,' sneerde hij.
Pagina's (1): 1